To Mr. Thomas Sheridan

REVEREND AND LEARNED SIR,     I am teacher of English, for want of a better, to a poor charity-school, in the lower end of St. Thomas's Street; but in my time I have been a Virgilian, though I am now forced to teach English, which I understood less than my own native language, or even than Latin itself: therefore I made bold to send you the enclosed, the fruit of my Muse, in hopes it may qualify me for the honour of being one of your most inferior Ushers: if you will vouchsafe to send me an answer, direct to me next door but one to the Harrow, on the left hand in Crocker's Lane.         I am yours,         Reverend Sir, to command,          PAT. REYLY.     Scribimus indocti doctique poemata passim.     HOR., Epist. II, i, 117     AD AMICUM ERUDITUM THOMAM SHERIDAN     Delici, Sheridan, Musarum, dulcis amice,     Sic tibi propitius Permessi ad flumen Apollo     Occurrat, seu te mimum convivia rident,     Aequivocosque sales spargis, seu ludere versu     Malles; dic, Sheridan, quisnam fuit ille deorum,     Quae melior natura orto tibi tradidit artem     Rimandi genium puerorum, atque ima cerebri     Scrutandi? Tibi nascenti ad cunabula Pallas     Astitit; et dixit, mentis praesaga futurae,     Heu, puer infelix! nostro sub sidere natus;     Nam tu pectus eris sine corpore, corporis umbra;     Sed levitate umbram superabis, voce cicadam:     Musca femur, palmas tibi mus dedit, ardea crura.     Corpore sed tenui tibi quod natura negavit,     Hoc animi dotes supplebunt; teque docente,     Nec longum tempus, surget tibi docta juventus,     Artibus egregiis animas instructa novellas.     Grex hinc Paeonius venit, ecce, salutifer orbi;     Ast, illi causas orant: his insula visa est     Divinam capiti nodo constringere mitram.         Natalis te horae non fallunt signa, sed usque     Conscius, expedias puero seu laetus Apollo     Nascenti arrisit; sive ilium frigidus horror     Saturni premit, aut septem inflavere triones.         Quin tu alt penitusque latentia semina cernis     Quaeque diu obtundendo olim sub luminis auras     Erumpent, promis; quo ritu saep puella     Sub cinere hesterno sopitos suscitat ignes.         Te dominum agnoscit quocunque sub are natus:     Quos indulgentis nimium custodia matris     Pessundat: nam saep vides in stipite matrem.         Aureus at ramus, venerandae dona Sibyllae,     Aeneae sedes tantm patefecit Avernas;     Saep puer, tua quem tetigit semel aurea virga,     Et coelum, terrasque videt, noctemque profundam.     Ad te, doctissime Delany,     Pulsus foribus Decani,     Confugiens edo querelam,     Pauper petens clientelam.     Petebam Swift doctum patronum,     Sed ille dedit nullum donum,     Neque cibum neque bonum.     Quaeris qum mal sit stomacho num?     Iratus vald vald latrat,     Crumenicidam ferm patrat:     Quin ergo releves aegrotum,     Dato cibum, dato potum.     Ita in utrumvis oculum,     Dormiam bibens vestrum poculum.     Quaeso, Reverende Vir, digneris hanc epistolam inclusam cum versiculis     perlegere, quam cum fastidio abjecit et respuebat Decanus ille (inquam)     lepidissimus et Musarum et Apollinis comes.     Reverende Vir,     De vestr benignitate et clementi in frigore et fame exanimatos, nisi     persuasum esset nobis, hanc epistolam reverentiae vestrae non     scripsissem; quam profect, quoniam eo es ingenio, in optimam accipere     partem nullus dubito. Saevit Boreas, mugiunt procellae, dentibus invitis     maxillae bellum gerunt. Nec minus, intestino depraeliantibus tumultu     visceribus, classicum sonat venter. Ea nostra est conditio, haec nostra     querela. Proh Dem atque hominum fidem! quare illi, cui ne libella nummi     est, dentes, stomachum, viscera concessit natura? mehercule, nostro     ludibrium debens corpori, frustra laboravit a patre voluntario exilio,     qui macrum ligone macriorem reddit agellum. Huc usque evasi, ad te, quasi     ad asylum, confugiens, quem nisi bene nssem succurrere potuisse,     mehercule, neque fores vestras pultssem, neque limina tetigissem. Qum     longum iter famelicus peregi! nudus, egenus, esuriens, perhorrescens,     despectus, mendicans; sunt lacrymae rerum et mentem carnaria tangunt. In     vi nullum fuit solatium praeterquam quod Horatium, ubi macros in igne     turdos versat, perlegi. Catii dapes, Maecenatis convivium, ita me pictur     pascens inani, saepius volvebam. Quid non mortalium pectora cogit Musarum     sacra fames? Haec omnia, quae nostra fuit necessitas, curavi ut scires;     nunc re experiar quid dabis, quid negabis. Vale.     Vivitur parvo mal, sed canebat     Flaccus ut parvo ben: quod negamus:     Pinguis et laut saturatus ille             Ridet inanes.     Pace sic dicam liceat poetae     Nobilis laeti salibus faceti     Usque jocundi, lepid jocantis             Non sine cur.     Quis potest versus (meditans merendam,     Prandium, coenam) numerare? quis non     Quot panes pistor locat in fenestr             Dicere mallet?     Ecce jejunus tibi venit unus;     Latrat ingenti stomachus furore;     Quaeso digneris renovare fauces,             Docte Patrone.     Vestiant lanae tenues libellos,     Vestiant panni dominum trementem,     Aedibus vestris trepidante penn             Musa propinquat.     Nuda ne fiat, renovare vestes     Urget, et nunquam tibi sic molestam     Esse promittit, nisi sit coacta             Frigore iniquo.     Si modo possem! Vetat heu pudor me     Plura, sed praestat rogitare plura,     An dabis binos digitos crumenae im-             ponere vestrae?