Carberiae Rupes

IN COMITATU CORGAGENSI.    SCRIPSIT JUN. ANN. DOM. 1723     Ecce ingens fragmen scopuli, quod vertice summo     Desuper impendet, nullo fundamine nixum,     Decidit in fluctus: maria undique et undique saxa     Horrisono stridore tenant, et ad aethera murmur     Erigitur; trepidatque suis Neptunus in undis.     Nam, long venti rabie, atque aspergine crebr     Aequorei laticis, specus im rupe cavatur:     Jam fultura ruit, jam summa cacumina nutant;     Jam cadit in praeceps moles, et verberat undas.     Attonitus credas, hinc dejecisse Tonantem     Montibus impositos montes, et Pelion altum     In capita anguipedum coelo jaculsse gigantum.         Saepe etiam spelunca immani aperitur hiatu     Exesa scopulis, et utrinque foramina pandit,     Hinc atque hinc a ponto ad pontum pervia Phoebo     Cautibus enorm junctis laquearia tecti     Formantur; moles olim ruitura supern.     Fornice sublimi nidos posuere palumbes,     Inque imo stagni posuere cubilia phocae.         Sed, cum saevit hyems, et venti, carcere rupto,     Immensos volvunt fluctus ad culmina montis;     Non obsessae arces, non fulmina vindice dextr     Missa Jovis, quoties inimicus saevit in urbes,     Exaequant sonitum undarum, veniente procell:     Littora littoribus reboant; vicinia lat,     Gens assueta mari, et pedibus percurrere rupes,     Terretur tamen, et long fugit, arva relinquens.         Gramina dum carpunt pendentes rupe capellae,     Vi salientis aquae de summo praecipitantur,     Et dulces animas imo sub gurgite linquunt.         Piscator terr non audet vellere funem;     Sed latet in portu tremebundus, et ara sudum     Haud sperans, Nereum precibus votisque fatigat.